The New Forest

>
Nederlands - English

XIA IN CHINA

Verslag uit een andere samenleving Hoe vergaat het Xia, de leider van The New Forest? Inmiddels is Xia een jonge vrouw en doet ze aan soul searching op haar geboortegrond. Een jaar lang geeft ze les op een middelbare school. Regelmatig doet ze ons via mail verslag van haar avonturen.

——————————————————————————————————————————————————–

Xia in China mail 8

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail
Date: Tue, 10 Mar 2015 11:23:46 +0100

Dag lieve mensen,

Mijn laatste vakantiedag gedraag ik mij als een hipster in Beijing. Ik drink een flat white van omgerekend 5 euro en word omringd door mannen met baarden die het heel druk hebben achter hun Macbooks.
Het is het jaar van Yang, dat zowel schaap, geit of ram betekent. Blijkbaar is dat niet een heel gelukkig jaar want veel vrouwen lieten snel nog even een keizersnee uitvoeren op de laatste dag van het jaar van het Paard. Stel je voor dat je een kind baart in het jaar van het Schaap… De agenda’s van de verloskundigen schijnen dit jaar een stuk leger te zijn.
Ondanks het officiele atheisme bidden de Chinesen tot erg veel goden, krachten en machten. In de lokale drankwinkel maakte ik op oudejaarsavond kennis met de geld-god aan wie flink geofferd werd. Op straat werd overal nepgeld verbrand als offer aan de voorouders. Ik genoot van het vuurwerk dat de luchtverontreiniging letterlijk deed exploderen tot enorme hoogtes.
Met een Nederlandse collega bracht ik twee dagen door op het platteland in het geboortedorp van een Chinese kennis. Mijn collega was de eerste buitenlander ooit die het dorp bezocht en inderdaad stokten de gesprekken als we voorbijliepen. Een zesjarig meisje verteld dat ze ‘ mensen zoals haar’ enkel nog op tv had gezien. Het dorp lag gehuld in een smognevel en het rook er naar steenkool. Drie jaar geleden was de hoofdweg geasfalteerd. Op een muur waren de namen geschilderd van de dorpelingen die bij hadden gedragen aan de weg. Het ging goed met de familie en veel andere dorpelingen. Nieuwe grote huizen waren gebouwd met veel meer slaapkamers dan nodig. Er was zelfs verwarming (door de bewoners zelf te stoken op steenkool) maar die werd niet gebruikt aangezien vertrekken van vier meter hoog zonder isolatie lastig te verwarmen zijn. Het 19-jarige nichtje had haar middelbare school niet afgemaakt en had de afgelopen jaren in een fabriek in de stad gewerkt. Dit jaar zou ze thuisblijven want ze zou trouwen. Of ze al een vriendje had vroeg ik; maar dat was niet nodig want haar ouders zouden alles regelen. Wat ze ‘s avonds deed vroeg ik; tv kijken of met de telefoon spelen zei ze terwijl ze bergen zonnebloempitten naar binnen werkte. Haar ene voortand, waarmee ze de zonnebloempitten openbrak, was lichtjes gespleten.
We gingen naar de lokale schoenenfabriek waar haar moeder vroeg of ze daar aan de slag kon na de vakantie. Dat kon. Het hele dorp lag bezaaid met afval, grotendeels afkomstig van de kleine fabriekjes. ‘s Avonds aten we met de familie. Mannen en vrouwen gescheiden. De mannen rookten en dronken sterke drank, de vrouwen kookten, dronken amandelmelk en veegden de peuken bijeen na afloop.
Ik heb het rollenpatroon lichtjes doorbroken door een biertje te vragen. Als je ezel eet en kauwt op het kraakbeen van een varkensoor dan wil je weleens wat wegspoelen.
Wij vertrokken terug naar Beijing en met ons hadden miljoenen Chinese migranten hetzelfde plan. Ik hoefde maar 3 uur te staan in een overvolle trein zonder zuurstof maar ik weet nu dat ik NOOIT meer met de trein reis tijdens de laatste dagen van welke nationale Chinese vakantie dan ook.
Nu ben ik terug in Beijing. Morgen begin ik aan een tweeweekse werkmarathon. Vakantie moet wederom ingehaald worden. De minister van onderwijs heeft aangekondigd dat studenten niet besmeurd mogen worden met westerse waarden en op universiteiten worden camera’s in de lokalen gehangen om de docenten te controleren. Een collega van een kennis geeft het vak politiek op een universiteit in de buurt. Hij had kort onder woorden gebracht dat er ‘meningsverschillen’ waren over tot wie de eilanden ten zuid oosten van China toebehoorden. Daar is over geklaagd. Geregeld heeft hij nu partijambtenaren op bezoek die een kijkje komen nemen in zijn lessen. In mijn lokaal hangt ook een camera en mijn volgende onderwerp is democratie. Volgens mij doet de camera het niet.

Liefs, Xia

Het luchtfilter op mijn kamer

luchtfilter op mijn kamer

 

——————————————————————————————————————————————————–

Xia in China mail 7

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail
Date: Fri, 9 Jan 2015 15:35:49 +0100

Lieve mensen,

‘Heb je een zoon of een dochter?’ Zo beginnen de gesprekken tussen de ouders die in het park proberen een huwelijkskandidaat te vinden voor hun kind. Het vriest zes graden, er waait een koude wind en het smogniveau ligt boven de 350 (‘hazardous’ staat er in het rood op m’n app geschreven). Een Chinese vriendin en ik hebben besloten de wekelijkse datingmarkt op te zoeken. Er zijn er vijf in Beijing en ze zijn druk bezocht. Op de banken en op de grond liggen A4-tjes uitgestald met informatie over zoon of dochter. Lengte, geboortedatum, salaris, beschikking over appartement en auto staan vermeld. Belangrijkste is een registratie (hukou) in Beijing. Zonder deze hukou van Beijing kunnen je kinderen hier niet naar school. Ouders staan hier urenlang en zoeken naar een echtgenoot voor hun kind. Ik mag geen foto’s nemen en moet de mensen voorhouden dat ik zelf op zoek ben, alhoewel wij de enige jonge mensen op het terrein zijn en het vrij ongewoon is om op zo’n markt zelf op zoek te gaan.

Mijn Chinese vriendin wordt ontzettend verdrietig als ze zich realiseert dat haar ouders, als ze in Beijing zouden wonen, hier ook zouden staan. Elke zaterdag. Ze besluit dat ze snel een man moet vinden, voor de gemoedsrust van haar ouders. Haar ouders zijn zelf heel ongelukkig getrouwd maar dat is minder erg dan ongetrouwd zijn.

Er ligt een hele afdeling papieren voor ‘overzeese’ kinderen. De kinderen werken en studeren in het buitenland en de ouders willen partners vinden in welk buitenland dan ook. Een oude moeder is geïnteresseerd in mij voor haar stokoude zoon in Amerika. Hij is 29. De leeftijden variëren van 24 tot ver in de veertig. Oude mannen en vrouwen leunen op hun wandelstokken als ze telefoonnummers uitwisselen voor hun 42-jarige zoon die een vrouw wil van precies 1.61 lang en uit het geboortejaar ’81. Droef verlaten wij dit depressieve park.

De afgelopen weken heb ik lesgegeven over de rechten van de mens. We vergeleken de Chinese grondwet met die van Amerika en maakten een overstap naar de universele rechten van de mens. In alles censureer ik mezelf omdat ik het niet al te veel over China wil hebben maar ‘gelukkig’ is de gehele wereld vrij goed in het schenden van mensenrechten. De websites zijn hier wel ontoegankelijk dus ik heb mijn leerlingen verplicht om VPN te gebruiken zodat ze wel nieuwswebsites en mensenrechtenorganisaties kunnen bezoeken. De artikelen die ze schrijven variëren van ‘Amerika should apologyze to North Korea for harming the good name of Kim‘, kritiek op de grondwet van China tot een vlammend betoog om corruptie tegen te gaan en daarbij te beginnen bij jezelf. Sommige leerlingen interviewden al hun grootouders over de Culturele revolutie en nu gaan enkelen heel voorzichtig in gesprek over 1989. De geschiedenisdocenten op school willen niet praten als de leerlingen ze vragen stellen. Het is dus vooral een eigen zoektocht. We bespraken censuur in de klas en censuur wordt door de meerderheid van mijn leerlingen gezien als een middel om de rechten van de mens te beschermen en niet zozeer om vrijheid van meningsuiting in te perken. ‘Censuur brengt namelijk harmonie, veiligheid en stabiliteit en is goed voor de ontwikkeling van het land.’ Precies volgens de lijn van de Partij. Ze vinden het vooral vervelend dat zie niet naar The Big Bang Theory kunnen kijken. Toch kwam een leerlinge deze week naar me toe en vroeg stamelend of ze werkelijk alles wat ze dacht mocht opschrijven in mijn les omdat ze dat bij haar Chinese docenten niet kon doen. Ik vroeg haar waarom ze zichzelf zou willen censureren. Dat iets niet zeggen ook een vorm van censuur is was nog niet in haar opgekomen. Vandaag overhandigde ze me trots haar ‘ongecensureerde’ artikel.

Mijn ouderejaars hadden voor het eerst een kleine poging tot initiatief genomen en een brochure geprint voor een eigen onderzoeksproject met op de voorpagina een foto van Mao met het onderschrift ‘Leve de Waarheid’. De schoolleiding sprong snel in, de brochures mochten niet verspreid worden want de Chinese docenten mochten hier geen lucht van krijgen. Andere leerlingen spoelden hun geschreven posters met Chinese leuzen door de wc, nadat ze in de les in een rollenspel gebruikt waren. Overheidsambtenaren bleken die dag op school rond te lopen. Zo blijft het lesgeven in elk geval spannend.

Het regent hier nooit en de lucht is kurkdroog. Naast een luchtfilter (die na een week gebruik al zwart ziet) moet ik ook maar een luchtbevochtiger kopen. Zonder al die apparaten is het leven hier niet zo aangenaam. Het vriest hier lichtjes en de zon schijnt elke dag. Ik word al iets huiselijker en ga morgen zelfs een tochtje naar de IKEA wagen. Potten en pannen aanschaffen zodat ik na zes maanden China wellicht een keertje zelf ga koken. Chinees eten is toch ook niet alles… Wie wil er nu niet boerenkoolstamppot eten als het buiten vriest en je net hebt geschaatst?

Liefs, Xia

De datingmarkt

 

——————————————————————————————————————————————————–

Xia in China mail 6

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail
Date: Wed, 3 Dec 2014 14:18:19 +0100

Dag lieve mensen,

Afgelopen weekend belandde ik plotseling op een Chinese bruiloft. Ik zou een weekend gaan wandelen op de muur en verbleef bij een boerenfamilie. Mao hield in elke kamer een wakend oog. De voorzieningen in het dorp waren echter ook blijven steken in het tijdperk Mao en zodoende werd het huis op kolen verwarmd en spoelde je de wc door met een schepje water. De afwas werd in een teil gedaan die van onderen door een houtvuur werd opgewarmd. De zoon des huizes bleek de volgende dag te trouwen en we werden uitgenodigd.

Om half zes in de ochtend begon men met het afsteken van vuurwerk; ouderwetse Chinese duizendknallers die het hele dorp in een klap deden ontwaken. Tientallen mensen kwamen langs voor het ontbijt, de bruid arriveerde en werd in een witte trouwjurk op een bed geplaatst waar zij urenlang gasten begroette. Ze keek niet heel vrolijk maar de bruidegom verzekerde mij dat ze elkaar al heel lang kenden. Met zijn allen reden we naar de stad, de bruid en de bruidegom in een rode gehuurde BMW met daarachter een stoet goedkopere rode auto’s. De bruiloft vond plaats in een enorme hal en wij kregen een tafel op de eerste rang. Na een vrij luidruchtige ceremonie die niet veel meer omhanden had dan een presentator die heel hard in een microfoon schreeuwde en het bruidspaar dat een aantal uit Amerikaanse films geplukte rituelen uitvoerde, eindigde de bezegeling in een hele onhandige zoen. De ouders overhandigden hun schoonzoon en schoondochter een rode envelop met geld en het eten kon beginnen. Ondertussen werd het podium alvast ontmanteld en verdween het eten van de buitenste ring tafels al snel in meegenomen plastic zakken en verdwenen tientallen gasten. Wij dronken vrolijk Chinese sterke drank en toostten met de familie. De Chinezen liepen rood aan door de alcohol en ik ben met alle mannelijke oud-klasgenoten van de bruidegom op de foto geweest.

De muur was prachtig en totaal verwoest. We hebben urenlang gewandeld en geklauterd in een desolaat landschap met een ijzige wind. Aan de rand van het dorp stonden lege geraamtes van hotelgebouwen, wachtend op toeristen die hier in de toekomst moeten komen. Hele Vinex-wijken zijn uit de grond gestampt, soms zelfs kleine kastelen met torens die uitkijken over de muur. Maar ze staan leeg en de dorpelingen wonen nog steeds in hun oude courtyards waar ze slapen in bedden die van onderen door kolen worden verhit. Misschien is het beter dan de, naar het schijnt, 1 miljoen Chinezen die in Beijing onder de grond wonen. ‘De ratten-stam’ worden ze genoemd. Mijn makelaar uit de eerste week woonde in zo’n kelder waar hij nooit het daglicht zag. Dat verklaart misschien het minimale enthousiasme waarmee hij en zijn vele collega’s mij probeerden veel te dure appartementen aan te prijzen.

Elke ochtend fiets ik gewapend met helm en smogmasker door een web van verkeer naar school waar het lesgeven nog steeds een uitdaging is. Ik mag geen boeken meer bestellen voor mijn lessen. Er is namelijk een strikt anti-corruptie beleid gaande. Hoe dat precies samenhangt met mijn wens voor boeken weet ik niet. (Bovendien zijn bijna alle boeken van de studenten gekopieerde versies). Chinese medewerkers van staatsbedrijven en fabrieken krijgen geen personeelsfeesten meer en naar het schijnt is zelfs het belangrijkste jaarlijkse nieuwjaarsfeest wegbezuinigd in de anti-corruptie maatregelen. Ondertussen krijgt een hoge partijwerknemer bij een autobedrijf zo als extra bonus drie jaarsalarissen mee.

Mijn leerlingen hebben een verscheidenheid aan presentaties gegeven en vele gingen over de Culturele Revolutie. Een studente had haar opa geïnterviewd die als docent was mishandeld en jarenlang in een werkkamp had doorgebracht. Een ander creëerde een sciencefiction verhaal met Mao als vampier die de zielen van de mensen wil vangen en zodoende dood en verderf zaait. Dit zorgde voor lichte ophef onder de leerlingen omdat dit verhaal niet strookte met hun ‘moral-code’ lessen.

De president heeft deze week ook aangekondigd dat, in navolging van Mao, kunstenaars naar het platteland moeten worden gestuurd om te leren hoe je socialistisch goede kunst maakt. Gisteren werd een Tibetaanse zanger opgepakt en voor minimaal vier jaar in de gevangenis gezet. Hij had een pro-Tibetlied gezongen waarin hij oproept om de Tibetaanse taal te behouden en na te denken over de toekomst. Ik heb als stil protest de hele middag het lied geluisterd op de schoolcomputer. Wel met oordoppen in.

In het kader van bruiloften en trouwen ga ik aankomende zaterdag naar een datingmarkt met een Chinese vriendin. Op deze markt schijnen ouders aan andere ouders hun kinderen aan te prijzen. De zonen moet een auto en een appartement bezitten. De dochters moeten mooi zijn. De zonen en dochters zijn vanzelfsprekend afwezig. Een echtgenoot vinden is de taak van de ouders. En zo vrezen ook mijn ongetrouwde collega’s elke vakantie waarbij ze naar huis terugkeren. Hun ouders hebben steevast dates voor hen geregeld… Zonder succes vooralsnog, de laatste man had geen armen. (En ik neem aan ook geen auto.)

liefs, Xia
——————————————————————————————————————————————————–

Xia in China mail 5

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail
Date: Sun, 9 Nov 2014 11:45:18 +0200

Dag lieve mensen,

Het is hier koud aan het worden. Gisteren heb ik voor het eerst mijn winterjas aangetrokken die ik nu zowel binnen als buiten aan heb. De stadsverwarming gaat pas op 15 november, na de APEC, aan. De APEC, spottend ook wel Air Pollution Eventually Controlled genoemd heeft het Beijings stadsleven behoorlijk op zijn kop gezet. Het is hier zowat uitgestorven. Ik kon hier voor het eerst in een metro zitten. En dat is fijn ook, eergisteren overleed er nog een vrouw die tussen de deuren klem bleef zitten. Alle overheidsinstanties en scholen hebben verplicht vrij (wat verplicht in de weekenden na APEC moet worden ingehaald) zodat de twee grootste problemen, vervuiling en drukte, wat makkelijker op te lossen zijn. Er mogen maar weinig auto’s de stad in (circa 70% komt niet eens in de buurt) en de fabrieken in verre omtrek zijn gesloten. Ik had graag een rondreis willen maken maar ondanks de inzet van extra treinen uit Beijing waren alle tickets al uitverkocht. Rest mij dus niets dan een leeg Beijing. En daar is eigenlijk helemaal niets mis mee. Ik hou wel van APEC-BLUE. Oftewel de blauwe lucht die de overheid speciaal voor de belangrijke der aarde heeft gecreëerd. Ik slijt mijn dagen met het wandelen in parken, het ronddwalen door Hutongs en wat daar nog van over is. Waar kom je zomaar bejaarde vrouwen tegen die met zwaarden dansen? Of mannen die luidkeels in de parken zingen terwijl hun kinderen nog steeds in hun blote billenbroekjes over het gras heen drentelen?

Mijn schoolavonturen blijven spannend. Mijn oudere leerlingen studeren enkel nog voor hoge scores op toelatingstoetsen en zijn bijna niet op school aanwezig. Privé trainingscentra geven dure lessen aan leerlingen om deze testen te halen. Je kan prima uitmuntend scoren op een internationaal Engels toelatingsexamen door zoveel mogelijk vragen uit je hoofd te leren. Een normaal gesprek voeren is een heel ander verhaal, maar daar testen ze niet op bij de toelating voor buitenlandse universiteiten. Dat maakt ze misschien ook niet zoveel uit, buitenlandse studenten leveren bergen met geld op.

Ik gaf laatst les aan mijn jongere leerlingen toen ik plots bezoek kreeg van het hoofd van de school en zes hoofddocenten van andere Chinese middelbare scholen. Ik stond op het punt om McCarthyisme te behandelen en op mijn eerste PowerPoint pagina stond heel groot: ‘China fell into the hands of communism’, wat natuurlijk wat negatief klinkt.  Mijn laatste slide klikte ik snel terug, daarop stond een citaat waarin Mao in het zelfde rijtje werd genoemd met de misdaden van Stalin en Pinochet.  Ik heb er niks meer over gehoord maar dat komt wellicht omdat ik ontzettend snel ging praten in de hoop dat ze mijn Engels dan niet konden volgen. Dat is denk ik gelukt, helaas snapten mijn leerlingen ook niets van mijn les dus moest ik later nog een nieuwe poging doen.

Mijn  jongere leerlingen brengen mij binnenkort nog in moeilijkheden. Een meisje wil graag, naar aanleiding van het behandelen van een toneelstuk en de bovengenoemde sneltreinles, haar klasgenoten bewust maken van de culturele revolutie en de gruwelijkheden waartoe mensen in staat waren en zijn als ze hun leider tot god verheffen en vergeten kritisch te denken. Ik weet niet hoe de kinderen van de partijtop hierover denken. Een belangrijke Chinese dichter werd laatst nog gearresteerd omdat hij een foto van de HongKong protesten op zijn instagram had geplaatst. Dertien kunstenaar collega’s werden de dag daarna ook opgepakt en Instagram verboden. Het kan snel gaan hier.

Een kennis van mij werkt voor de staatsradio. De staatsradio wordt hier bewaakt door het leger. Het zou toch interessant worden als de publieke omroep in Hilversum constant omsingeld (of bewaakt) zou zijn door het Nederlandse leger. Toch was de grootste censuur die van het denken zelf. Ook hij werd steeds beter in het toepassen van zelfcensuur. Leger of geen leger aan de poorten van de media maakten daarbij niet heel veel uit. Ik zelf wen geleidelijk aan het leven hier, de kakkerlakken die voorbij lopen als ik op de bank zit wekken niet eens meer een moordlust in mij op. Ik zucht hoogstens en doe een slappe poging om met mijn slipper te gooien. Mijn Chinese collega heeft onlangs ook voor mij gekookt en mij beticht van het niet vrouwelijk genoeg zijn. Ik gebruik namelijk niet twintig verschillende soorten gezicht crèmes. Om een man te vinden is dat zeker noodzakelijk, helemaal als left-over woman. Ik ga dus morgen naar de drogist en koop daar heel veel crèmes,  liefst met whitening components.

Liefs, Xia
Blote billenbroekjes
de_blote_billen_broek[1] 

——————————————————————————————————————————————————

Xia in China mail 4

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail
Date: Mon, 13 Oct 2014 10:25:36 +0200

Dag lieve mensen,

Ik zit nu in een café in Hongkong lessen voor te bereiden en te genieten van het vrije internet. Ik ben hier om mijn werkvisum te regelen. Dat kost normaal gezien 24 uur maar voor mij blijkbaar 5 dagen. Dit resulteert in een onverwacht lang verblijf hier. Heerlijk.

Op mijn We-chat komen foto’s voorbij van mijn collega’s in Beijing die met dikke truien en smogmaskers zich door een dichte smogmist voortbewegen. Ik zelf zit heftig verbrand na een dagje zon in een café aan Times Square. Kopen kopen kopen roept alles hier in Hong Kong en in vergelijking met Beijing is hier alles torenhoog, inclusief de prijzen. De protesten lijken weggezakt in het grooste gedeelte van Hong Kong. Alleen in Mong Kok lopen de gemoederen hoog op. ‘s Avonds verzamelen de mensen zich op de drie protestplaatsen. Ik krijg een flyer in het Chinees in mijn handen gedrukt. Of ik die mee kan nemen naar China vraag ik. Het lijkt haar verstandiger van niet. De Chinese autoriteiten willen niet dat het vaste land teveel op de hoogte is. In Beijing vertelde mijn Chinese collega dat een van zijn vrienden twee weken geleden plots was ‘verdwenen’.  Hij blijkt nu ergens in de gevangenis te zitten als staatsgevaarlijk’.  Blijkbaar worden nu tijdens de HK protesten veel politiek actieve jongeren in China als voorzorgsmaatregel alvast vastgezet.

Mijn vak is frustrerend. De afgelopen week liet ik mijn leerlingen, in groepjes, tien geboden samenstellen voor de door hun gewenste samenleving. Dat resulteerde in heftige lessen waarin sommige leerlingen democratie en vrijheid van religie wilden. Een jongen die normaal gezien vrij matig Engels spreekt bleek plots heel goed de taal der propaganda te beheersen en hield een hele speech over de onjuistheid van mijn opdracht en de kracht en macht van China. ‘China is always right. You always have to support your country, because your country is always right. Your country is never wrong, because that’s not possible. If someone is threatening the power the threat should be taken away’ Een leerling vroeg nog ‘you mean by military force”? Maar daarop kon hij geen antwoord geven, omdat het meisje naast hem plots over de taak van mannen en vrouwen begon te praten. ‘Men should work harder and women should give birth!’ Dat leidde tot nog meer consternatie maar zij begon met een piepende stem te schreeuwen. ‘It hurts that’s why we shouldn’t have to work, it hurts! men should work harder because it hurts!’ Mijn beste studente kroop van schaamte onder te tafel en ik probeerde het gesprek weer in goede banen te leiden.

Mijn andere klas kon alleen maar partijpropaganda scanderen. Ik vroeg een meisje of ze tijdens het naziregime tegen Hitler zou zijn. Dat was geen optie, Hitler was de leider en je kan niet tegen de leider zijn. Mijn leerlingen vertellen mij dat China het oudste, het grootste en het machtigste rijk op aarde is en superieur t.o.v. andere rijken. Daarnaast heb ik ook geleerd van 80% van de klas dat liegen tegen kankerpatiënten goed is. Ze hoeven niet te weten dat ze dood gaan. Het leek mij regeringsbeleid, want als een kankerpatiënt niet weet dat hij kanker heeft en doodgaat hoeft hij ook geen behandeling te hebben. Een kostenbesparende oplossing.

Het hele ‘houden van het vaderland’ is voor mij lastig te begrijpen. Mijn Amerikaanse collega’s snappen het patriottisme helemaal, want ook zij houden tot op enorme hoogtes van hun land en mijn frustraties over mijn patriottistische leerlingen kwamen dus ook niet aan. Gelukkig zit ik naast een hele cynische Brit die in de verste verte niet van zijn vaderland houdt. Alleen van bier en voetbal dan. Ik houd niet eens van voetbal. Verder heb ik mijn culinaire diepte- en hoogtepunten uitgebreid met varkensoren, varkensdarmen (die blijk ik al de hele tijd tijdens de lunch te eten, ik dacht dat het iets van soja was…) , varkenslever en eendennek. Tja. Iets positiefs? Ja, mijn leerlingen zijn heel begaan met het milieu. De auto moet uit de binnenstad. Enkel openbaar vervoer en de fiets. Of nou ja, 1 op de 50 mensen mag een auto. ‘Wie is die ene dan?’ vroeg ik. De rijken antwoordde het meisje. Gelukkig dragen mijn leerlingen lelijke trainingspakken als uniform. Dat verbergt een beetje dat ze tot de top der elite van China behoren….

Liefs, Xia

The Umbrella Revolution 

HK umbrella revolution (6)

——————————————————————————————————————————————————-

Xia in China mail 3

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail
Date: Wed, 1 Oct 2014 05:50:10 +0200

Dag lieve mensen,

Het is vandaag een nationale feestdag en ik hoef vandaag en de komende dagen niet te werken. Vakantie kent hier wel ‘make-up dagen’. Dit betekent dat ik de vakantiedagen moet inhalen in de weekenden. Arme leerlingen, arme ik. Maar dat de komende dagen vrij zijn is een fijn vooruitzicht. Het lesgeven is een uitdaging en het is moeilijk om een goede docent te zijn. De komende weken ga ik het hebben over staatsideologieën, vrijheid van religie en staatsonderdrukking zonder daarbij al teveel China te benoemen. Mijn collega die eerst op een andere school werkte werd daarvoor eens uit de klas gehaald door een hele rits beveiligingsmedewerkers, om te praten met een vader van een leerling. Wie die vader precies was weet niemand; hij stelde zich voor met ‘my name is of no importance to you, but you’ll remember me if you change my son’s opinion about me’.

Soms lijkt het wel een film hier. Maar mijn westerse collega’s kunnen er ook wat van. Zo wilde een collega overal in de wereld wel wonen maar niet in Duitsland omdat het Duitse volk in staat was tot het plegen van een genocide. Dan ben je Amerikaan, dat roept dan al wat vragen op, maar dan woon je in China waar onder Mao toch zo’n 40 tot 70 miljoen mensen stierven (en Mao nog steeds wordt vereerd). In totale shock heb ik mij die avond maar volgegoten met Duvels uit het café om de hoek. Volgens mijn Chinese opstandige collega’s huilden hun ouders en grootouders toen Mao stierf (en de hemel huilde ook). We hebben gisteren met hem ‘7 years in Tibet’ gezien. Dat Brad Pitt nog voor educatiedoeleinden kon worden ingezet had ik nooit gedacht. De film is hier natuurlijk verboden. In China leren de leerlingen dat Tibet zich vreedzaam en gewillig bij China heeft aangesloten.

Over een week vertrek ik naar Hongkong om mijn visum op te halen. Hier is niks op het nieuws te vinden. Instagram is sinds gisteren verboden en alle social media worden hevig gecontroleerd en geblokkeerd. Mijn VPN server houdt mij op de hoogte dus ik lees keurig het NOS-journaal. Mijn huis is prima, maar de kakkerlakken lijken zich te verspreiden van de keuken naar andere delen van het huis. Daar schijn ik mee te moeten leven. Vooralsnog lijkt mijn slaapkamer veilig. De deurplinten vallen wel van de deuren af en de tegels van de badkamer laten ook los. In China kan je namelijk wel een huis kopen maar de grond blijft altijd van de staat. Daarnaast moet je na 70 jaar het huis weer teruggeven aan de staat. Dat verklaart waarom alle huizen er na 5 jaar al totaal uitgeleefd uitzien. Het is helemaal niet de bedoeling om iets goeds te bouwen, je kan de staat beter niets teruggeven dan iets.

Heb ik positief nieuws over het leven in een dictatuur? De Chinese president is heel snel in het zich toe-eigenen van machtsposities. Hij is president, één van de 7 bestuursleden van het politbureau, hoofd van het leger, hoofd van de partij en heeft verder nog de leiding over twee door hem in het leven geroepen instanties. Het leven is eigenlijk vrij normaal, ik eet, slaap en werk. En zolang je die drie dingen vrij ongestoord kan doen, kun je heel rustig een leven leiden zonder ook maar iets van de ellende in de wereld of zelfs je eigen land af te weten. In de ochtenden dansen de oude mensen op straat en in de weekenden zingen ze liederen in de parken. Eten de mensen octopus op stokjes en plassen de kinderen op straat in hun blote-billen broekjes op het fluitdeuntje van hun ouders. Deze week ga ik af en toe wat toeristen dingen ondernemen, maar dat schijnen de 1,3 miljard Chinezen ook te doen in de vakantie. Dus de muur stel ik nog even uit.

Liefs, Xia
Beijing

 

————————————————————————————————————————————————

Xia in China mail 2

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail
Date: Fri, 12 Sep 2014 17:08:05 +0200

Dag lieve allemaal,

Ik mis jullie allen vanuit het verre China. Het is hier een mannenbolwerk. Ik behandel het thema Gender met mijn leerlingen en een jongen merkte op dat de verhouding tussen vrouwelijk en mannelijke internationale docenten wat scheef lag. Klopt, ik ben de enige vrouw. Daarnaast woon ik met vier mannen samen en op het moment van schrijven zitten er vijftien man pasta te eten in mijn woonkamer. Op een gegeven moment ga ik ook boeren laten, naast de wc plassen en nooit meer iets achter mijn kont opruimen, vrees ik.

Het lesgeven is uitdagend en moeilijk tegelijkertijd. Mijn collega had een slechte les gegeven en blijkbaar had dat het tot aan de directeur gebracht. Die moest op het matje komen vandaag. Er zijn dus inderdaad overal oren en ogen. Mijn collega’s die al langer in China zijn willen ook een aantal onderwerpen niet bespreken als er ook maar iemand in de buurt is die ze niet kennen.  De ‘moral-code’ docent heeft mij gevraagd om melkpoeder te ‘smokkelen’ uit Nederland voor zijn baby.  Hij is lid van de partij en dingen blijven schimmig. Ik heb hem vriendelijk geweigerd om melk te smokkelen. Hij lijkt hier goed op te reageren.

Vandaag was er een lezing op school van twee Amerikaanse astronauten en de eerste Japanner die de ruimte in ging.  De Japanner hield nog een pro-Japan speech en de Chinese presentator noemde toch nog even de ruzie tussen China en Japan.  Al een stuk openlijker dan vorige week toen we iets vroegen over de Oeigoeren. ‘I don’t know nothing about that’ zei hij en liep zo snel mogelijk geforceerd lachend weg. Ondertussen leer ik ook van alles over Nederland. Zo heeft de Hollandse Henk Sneevliet in de jaren ‘20 voor de oprichting van de communistische partij in China gezorgd en daarbij Mao voor geschoven als partijvoorzitter. Henk werd echter door de nazi’s in ‘42 gefusilleerd, hij had zich toen wel al van Stalin afgewend en een eigen communistische partij opgericht die aan Trotski gelieerd was. Toen hij door de nazi’s gefusilleerd werd zongen hij en zijn kameraden de Internationale.

De Chinezen zijn ondertussen wel vergeten wat het communisme inhoud. Iedereen die ik hier spreek noemt het een kapitalistisch land. Of capitalistic communism. ‘Everyone is equal, but some are more equal than others’. Ze houden hier van groot en duur. Een telefoon met een scherm kleiner dan 5,3 inch lijkt onverkrijgbaar en hoe groter de auto hoe beter. Dat je dan eigenlijk met zijn tienen onder de grond woont doet er niet toe. Ah, en Chinezen willen liever geen vrouwen aannemen, want als die zwanger worden moeten die een betaalde vakantie krijgen. Sinds wanneer een bevalling door de man als vakantie wordt gezien is mij een vraagteken. De mannen zijn in elk geval niet zo nauw met hun echtelijke trouw doet mij hier vermoeden. Maar dat kan de Chinese vrouw ook niet verwachten; ‘because why should he stay with you if you are not willing to change yourself; start with a new haircut and clothes’.  Aldus de organisatie die opkomt voor de rechten van de vrouw.

Mag ik toch nog wat zeggen over het eten? Ik heb al sinds aankomst niet meer met mes en vork gegeten. Behalve dat ik vandaag mijn gevulde pannenkoek uit mijn stokjes liet glippen, gaat het eten goed. Het is heerlijk! Vaak eten we zelfs diner op school omdat het praktisch is, maar vandaag hebben we onszelf getrakteerd op verse vis. Even kiezen uit het aquarium en dan met stokjes lekker tussen de graten vissen. Dat leerlingen hun eigen namen mogen verzinnen is trouwens niet altijd handig. Zo heet een leerling ‘No Name’ en een meisje ‘Pirate’. Ze gaan toelating doen aan Amerikaanse universiteiten dus aan die namen moeten ze echt nog wat doen. Hun Chinese namen zijn al helemaal lastig. Zo heb ik een meisje in de klas die als ze haar naam moet opschrijven werkelijk 1 minuut bezig is. Haar naam bestaat namelijk uit 36 onafhankelijke schrijfbewegingen om de twee karakters te tekenen. Haar vader had iets met het getal 36. Ik ben best blij met Xia.

Liefs, Xia
DSC06592

——————————————————————————————————————————————————

Xia in China mail 1

From: xia@thenewforest.nl
To: info@wunderbaum.nl
Subject: Xia in China mail 1
Date: Fri, 29 Aug 2014 17:09:50 +0200

Dag lieve allen,

Nu ben ik bijna een week in China en mijn gemoedstoestand fluctueert hevig ondanks dat mijn collega’s mij de grootste optimist vinden. Vanochtend hadden wij een medical test in een ziekenhuis speciaal voor buitenlanders. In dit speciale ziekenhuis voor buitenlanders spreekt niemand Engels. We werden gecontroleerd op allerlei mogelijke ziektes en ik ben nog nooit zo snel en zo onzorgvuldig onderzocht. Als een soort veestapel werden we door de hartfilm, de echo, de x-ray, bloedtesten etc. gesleurd. Dit waren geen dokters, eerder een soort caissières die 70 euro per buitenlander verdienen en de ganse dag dezelfde handeling uitvoeren. Daarna kregen we ruzie met onze huisbaas die ons de hele tijd afzet. We wonen er nog maar 1 dag dus dat is vrij knap. Deze ruzie resulteerde erin dat wij ons niet kunnen inschrijven bij het politiebureau. Doodmoe van een week van 16 uur per dag, altijd Engels praten, alle trage organisatie, 4 uur slaap per nacht en stress over een dak boven ons hoofd en geld kwamen wij doodmoe en hongerig aan op de school waar we gaan werken. En dat was de hemel. Ik heb dat denk ik nog nooit over een middelbare school gezegd. Morgen is het zaterdag en we gaan er om half 8 al weer heen om wat voor te bereiden, zo fijn is het daar! De school is een oase van rust. Ik heb een groot bureau met scheidingswanden en een computer (met een wachtwoord die niemand kent, maar daar gaan de Chinezen even een aantal weken over denken). De school ligt in een enorm park met talloze sportvelden en meren met waterlelies.

Bij aankomst in China bleek al snel dat er helemaal geen drama les gegeven kon worden. Het duurde tot woensdag voordat ze hadden bedacht wat ik kon gaan doen. Ik ga een soort maatschappijvak geven dat ik ga verbinden aan theater. Met de oudste leerlingen ga ik ook een voorstelling maken. We behandelen allerlei gevoelige thema’s zoals onderdrukking van bijvoorbeeld de Oeigoeren in China, christendom (en de tendens van de Chinese overheid om alle geloven als sektes en daarmee als gevaarlijk te bestempelen met zelfs doodstraffen tot gevolg), dictatuur, propaganda, de financiële crisis, racisme etc.  Maandag begin ik met het thema ‘gender’ waar ik het uitgebreid over de ‘leftover women’ ga hebben. Elk thema behandel ik een paar weken en daar koppel ik een theaterstuk aan. En met twee klassen maak ik dus ook een voorstelling. Uiteindelijk kan ik dus het vak vrij naar eigen smaak inrichten mits het een kritische en theoretische component heeft. Nu is mijn school wel een staatsschool, dus ze hebben iemand in dienst die in de gaten houdt of we niet staatsondermijnend zijn. De gevoelige onderwerpen moet ik dus met zorg bespreken.

Mijn collega’s zijn echt allemaal ontzettend intelligent en komen van goede universiteiten. Behoorlijk spannend en inspirerend om met ze te werken. Mijn collega in maatschappijleer op een andere school heeft bijvoorbeeld deze zomer chinees geleerd en kan nu geschiedenisboeken in het chinees lezen. Dat is niet normaal vind ik. Daarnaast geef ik drie uur in de week general English met een heel leuk boek van National Geographic. We behandelen veel milieuproblemen, armoede en verschillende culturen. Dit kan ik waarschijnlijk vrij goed combineren met leuke actieve drama-activiteiten. Maar natuurlijk heb ik nog geen boeken.

Ik woon nu samen met B., mijn natuurkunde collega. Hij is 45 maar bovenal 2.04 en vrij fors dus een echte attractie hier in China. Ik ben hier helemaal niet zo groot en de leerlingen die ik vandaag tegen het lijf liep waren helaas langer dan ik. Ik woon op een hele kleine kamer voor 450 euro per maand in een hele drukke wijk vol studenten, buitenlandse studenten en shoppingcenters. Niks aan eigenlijk en de bijnaam is rip-off city. Nu ja, dat heb ik gemerkt. Maar het is vreselijk moeilijk om iets te vinden en gelukkig heb ik wel een warme douche en rustige huisgenoten. Er wonen nog 2 Koreanen op 1 kamer (en ‘s nachts blijkbaar in de woonkamer) en een Belgische student. Verder is het eten nog steeds erg lekker. En mijn buik doet het ook nog prima. De organisatie waarvoor ik werk is een heel ander verhaal, maar dat een andere keer. Bedtijd.

Liefs, Xia.
Het uitzicht vanuit mijn kamer.
uitzicht zonder smog op een heldere zonnige dag

   
Post Post
Chinese muur Chinese muur
   
Chinees vuurwerk Chinees vuurwerk
Umbrella Revolution Umbrella Revolution
Beijing Beijing
Beijing Beijing
Beijing Beijing
Umbrella Revolution Umbrella Revolution